Ethically made from sustainable materials
Free shipping in the Benelux over 75€
Sign up for our newsletter for 10% off your first purchase
Scroll top
en nl

STORIES OF ALCHEMISTS: QUÉRINE VAN LOVE Q

In Stories of Alchemists interviewen we inspirerende vrouwen die een stap terug hebben genomen in hun dagelijkse leven, om na te denken over wat echt belangrijk voor hen is. Met passie en een doel volgen ze nu de verlangens van hun hart. Deze keer: Love Q

Op een regenachtige ochtend in april bezoeken we Quérine van Poll in haar atelier in Haarlem. In deze knusse ruimte creëert ze met haar aanstekelijk enthousiasme onder andere potten, vazen en urnen onder de naam Love Q.

Quérine werkte voorheen als stewardess, waar ze altijd ontzettend van genoot. Tot ze op een moment in de zomer met haar man zat te kletsen en hij haar vroeg: Wil je dit nu blijven doen? Hierop had ze geen antwoord. Ze begon een lange en intense zoektocht naar haar passie, en kwam terug bij iets wat eigenlijk altijd al bovenaan haar lijstje had gestaan: keramiek.

Kun je ons iets vertellen over jezelf en je opvoeding?

Ik kom eigenlijk niet uit een hele artistieke familie, dus ik heb nooit echt een voorbeeld gehad van iemand die een kunstenaar was. Mijn beeld van creativiteit was heel beperkt: alleen als je kon tekenen of schilderen was je creatief. Ambacht zag ik dan ook niet als kunst. Tijdens de zoektocht naar mijn passie vroeg ik al mijn vrienden om een positieve eigenschap van mij te benoemen. Ieder van hen schreef: creatief. Dat begreep ik niet. Ik, creatief?

Pas toen kwam het besef dat creativiteit veel breder was dan alleen tekenen en schilderen. Dat het ook zat in de kleine dingen die ik deed, zoals de tafel decoreren met mooie lavendeltakjes wanneer er gasten bleven eten. Dat ambacht ook creatief kon zijn en dat je dat kon leren, was voor mij een openbaring. Mijn opvoeding was fijn en liefdevol, maar totaal niet artistiek. Daarom voelde het voor mij alsof ik een soort jonge hond was die net de kunstwereld in was gestapt. Bij alles dacht ik: Wauw!

Dit inzicht is een verrijking van mijn leven – het helpt me inzoomen op wat er allemaal achter iets zit. Zo kun je zeggen dat een kopje van €25 duur is, maar ik zie nu hoeveel tijd en moeite iemand daarin heeft gestoken, en dat vind ik heel bijzonder.

Het snelle leven wat ik voorheen als stewardess had was altijd vluchtig. Vroeger dacht ik daar al over na – hoe je door die vluchtigheid nooit echt kon aarden. In pottenbakken is dat helemaal het tegenovergestelde. Ik móet wel aarden. Ik moet mijn volledige aandacht geven en me focussen. Soms probeer ik te denken als een ondernemer. Dan denk ik aan uurtarieven en materiaalverbruik. Wanneer ik dan de oven opendoe zie ik dat mijn schalen tijdens het bakken zijn gebroken – omdat ik de rust niet heb genomen om de temperatuur juist in te stellen.

Ik kende dat hele in de flow zitten nooit. Hoe kunstenaars soms uren of dagen oneindig konden schilderen, en dan ineens maanden niet. Nu heb ik soms dagen dat er niks uit mijn handen komt, maar langzaamaan begrijp ik dat die tijd niet verspild is. Die momenten van stilte zijn juist nodig om uiteindelijk tot alle andere dingen te komen die ik maak. Ook niks-doen hoort erbij.

Kun je ons iets vertellen over het moment dat je van keramiek je voltijd werk maakte?

Twee jaar geleden volgde ik een cursus: spreken met impact. Ik vond het steeds moeilijker om voor groepen te spreken, dus dit leek me een goede keuze. Deze cursus was een soort van snelkookpan van zelfontwikkeling waarin ik in een hoog tempo dingen over mezelf leerde. Ik stond oog in oog met mijn struikelblokken, dingen waar ik altijd tegenaan liep. Er moesten blijkbaar nog wat dingen intern gebeuren voordat ik de stap durfde te zetten om mijn baan als stewardess op te zeggen. Toen ik de cursus had afgerond keek ik kritisch naar mijn leven als stewardess en kon ik eindelijk zeggen: het is mooi geweest, ik kan dit nu afronden.

Toen ik overwoog om te stoppen als stewardess zei iedereen tegen me dat negen op de tien mensen spijt kregen. Dat beangstigde me, maar tegelijkertijd bleef ik denken aan die één op tien. Wat gebeurde er met die persoon? Ik verdiepte me daarin en mensen zeiden dan dat zij hun passie waren gaan volgen. Dat wakkerde in mij natuurlijk het vuurtje aan – wat nou als ík die één op tien was? Naarmate mijn zoektocht verder ontwikkelde groeide het vertrouwen dat ik die persoon zou zijn die haar passie was gaan volgen. En dat is zo gebeurd, ik heb geen moment spijt gehad.

Hoe ziet een dag bij Love Q eruit?

Mijn dag begint met een wandeling naar mijn atelier. Voorheen ging ik altijd op de fiets, maar sinds kort ga ik te voet. In deze wandeling van ongeveer 25 minuten begin ik al tot rust te komen, zodat ik zo ontspannen mogelijk mijn atelier binnenkom.

Vanaf dat ik mijn atelier binnenkom, wisselt de inhoud van mijn dag altijd. Meestal begin ik met het kijken naar mijn potjes die aan het drogen zijn. Moeten ze luchten? Staan ze er nog goed bij? Eigenlijk moet ik mezelf aanleren om eerst te gaan zitten en mezelf te vragen: wat staat er in mijn hoofd op het programma en wat kan ik daadwerkelijk voor Love Q doen? Ik wil wat meer gefocust werken. Sommige dingen moet ik gewoon doen, maar in mijn hoofd ga ik altijd alle kanten op. Ik handel meer naar waar ik zin in heb en voor ik het weet is de boel hier ontploft. Dat wil ik een beetje voorkomen. Ik probeer wat meer structuur in mijn dag te krijgen, want wanneer ik focus heb merk ik dat alles echt beter gaat.

Ik ben hier nooit korter dan drie uur, want in minder tijd kan ik eigenlijk niets doen. Het gelukkigst ben ik wanneer ik hier heel lang kan zijn. Wanneer ik in mijn atelier werk vergeet ik altijd hoe laat het is. Voor ik het weet is het ineens vijf uur. Sinds ik dit doe, ben ik altijd te laat thuis!

Naast het maken van hele mooie vazen en potten, wat heeft keramiek je geleerd?

Rust nemen en me focussen op een ding. Ik ben iemand die altijd helemaal aan staat, en ik ben all-over-the-place. Dat kan hier niet. Als ik met klei werk moet ik een stapje terugnemen en me volledig op één ding storten. Ik kan hier niet meerdere dingen tegelijk doen. Soms vragen vriendinnen me of ze langs kunnen komen en bij me kunnen zitten terwijl ik werk, maar dat lukt mij niet. De rust en de tijd die gepaard gaat met keramiek is het grootste goed dat ik heb geleerd. Het is een langzaam proces dat je niet kunt overhaasten. Je kunt niet zeggen dat je morgen een pot wilt, zo werkt dat niet. Dat contrasteert heel erg met onze hedendaagse maatschappij waarin we alles nu willen hebben. Voor mij houdt dit een spiegel voor. Dat ik niet alles direct kan hebben, maar soms geduldig moet zijn.

Ik heb ook nooit geweten dat er zulke mooie dingen uit mijn handen kon komen. Soms geef ik een schaaltje dat ik zelf heb gemaakt als cadeau, dat blijf ik zo bijzonder vinden. Dat ik zoiets kan maken, heb ik nooit durven dromen.

Wat is een belangrijk advies dat iemand je ooit heeft gegeven welke je graag doorgeeft?

Blijf zoeken naar je passie. Nee, beter nog: je passie is vindbaar.

Ik had nooit een hobby of passie. Eigenlijk vond ik alles wel leuk, dacht ik, maar had nergens specifiek een diepere interesse in. Wel had ik altijd gezegd dat als in een miljoen zou winnen, ik mijn eigen atelier wilde waarin ik kon pottenbakken. Diep vanbinnen wist ik het dus al, maar het kwam me niet zomaar aanwaaien. Ik moest er echt naar zoeken, actie ondernemen. Ik heb me rotgezocht, maar het stond al die tijd al bovenaan mijn lijstje. Maf hè?

Ik kan me nu oneindig bezighouden met pottenbakken. Zo kan ik bijvoorbeeld niet stoppen met filmpjes erover kijken. Nu begrijp ik eindelijk wat men bedoelt als ze het over hun passie hebben.

Dus als er nog mensen zijn die dat voor zichzelf niet durven te dromen, dan wil ik ze dat graag als advies geven: je passie is vindbaar.

Wat is de volgende stap die je wilt nemen in dit werkveld?

[Interviewer: Eigenlijk vind ik ‘werkveld’ helemaal geen goed woord meer nu ik je met zoveel passie heb horen spreken!]

Haha! Ja, veel mensen zeggen ook tegen me: “Wat heb jij een leuke hobby”. Maar voor mij is het gewoon mijn werk, mijn 9-tot-5. Het voelt stiekem niet zo hoor. Thuis zeg ik dan dat ik een hele dag gewerkt heb, maar vanbinnen lach ik en denk ik: zo, die heb ik weer ik de pocket.

Ik zou me in de toekomst graag meer willen focussen op grote schalen, potten en urnen. Projecten waar ik langer de tijd voor kan nemen. En dan vooral op urnen omdat je mensen zoiets moois kunt geven. Ik kan me niet goed voorstellen dat als een persoon van wie je hebt gehouden komt te overlijden, je die niet in iets moois bij je wilt houden. Urnen maken wil ik met plezier kunnen blijven doen, zodat mensen daar ook plezier aan kunnen beleven. Het lijkt me mooi dat mensen hierheen komen voordat ze overlijden en zelf de vorm en kleur kunnen uitkiezen. Dan wordt het echt iets persoonlijks. Soms houden we de dood zo ver weg van ons, maar volgens mij is dat helemaal niet de bedoeling. We moeten onze geliefden veel dichter bij ons houden.

Bekijk het werk van Quérine op loveq.nl

Quérine draagt dress Fenn en top Sileas

Foto’s 4, 5, 6, and 7 zijn gemaakt door Stephanie Driessen www.stephaniedriessen.com